فردا

دلم میخواد گریه کنم در واقع فکر کنم دارم میکنم!

کلی واسه رسیدن به دانشگاه تلاش میکنی بعد میبینی هیچی نیست!از مدرسه هم بدتره!

این همه تلاش میکنیو طی چند سال پایه های دوستیتو با یه سری آدم محکم میکنی تا چشم به هم میزنی میبینی دیگه نیستنو باید شروع کنی خشتای یه رابطه ی جدیدو بذاری!

این زندگی ماله من نیست.زندگیه من از یه جنسه دیگه ای بود!اینو نمیخواستم.هیچوقت نمیخواستم!

 

این مطلبو از طریقه یه ای-میل گرفتم.جالب بود گفتم بد نیست ما هم همچین فرهنگیو راه اندازی کنیم.خواهشمندم هرکی این مطلبو خوند یه جوری به رشد این فرهنگ کمک کنه!:)

 ین مطلب را ازروزنامه شرق گرفته‌ام، مورخ یکشنبه 14 شهریور 1389،  ش. 1054، صفحه: 9، ب قلم خانوم مرضیه رسولی.

مدرسه که میرفتم(یعنی تا همین چند وقت پیش) دوستای زیادی داشتم (و دارم فک کنم!).

خب وقتی با هم بودیم بیشتر وقتا حرف می زدیم(به جز ساله پیش که اصولا من اذیتشون میکردم و امیدوارم منو ببخشن!پیش دانشگاهی جوگبر شده بودم دیگه!) من زیاد آدمه پرحرفی نیستم ولی خب تو بحثا شرکت میکردمو هر از گاهی نظراتی هم از خودم ول میکردم!

راجع به هر موضوعییییا!از فوتبال گرفته تا فلان هنرپیشه تا یکی از دوستای فدیمی تا خانواده های هم تا غذا تا فلان معلم تا فلان سایت تا فلان فیلم تا اون خواننده خوشگله!! هر چیزی که فکرشو بکنید!نظراتی کاملا کارشناس مآبانه و در نقش یک دانای کل!

البته نظراتم الکی نبودا!خب به عنوان یک انسان من از همه ی اینا یه سری اطلاعاته خوب داشتم!         ولی الان که فکر میکنم نظراتم تو یه جا کاملا میلنگیدن!

عشق!

هر وقت به این موضوع میرسید من در نقشه یه مادربزرگ ظاهر میشدم که عینکشو گذاشته نوکه دماغش و میل بافتنی به دست روی صندلیش تاب میخوره و نوه هاشو راجع به گرگایی که بیرون  دندوناشونو تیز کردن و منتظره اونان نصیحت میکنه!

خب شایدم تقصیری نداشتم!من بیرونه گود وایساده بودم!من تا حالا عشقو از اون نوع تجربه نکرده بودم و هنوزم نکردم!از نظره من عشق آخرش سیاه بود!

کی میدونه نظره من درست بود یا حسه اونا که عشقو لمس کرده بودن؟

شاید بهتر بود یکی به من بگه :ببین عشقو باید لمس کنی تا بتونی نظر بدی پس دهنتو ببند!

شایئم من باید میگفتم:متاسفم من نمیدونم!من فقط تجربه های تلخه دیگرونو در این مورد به دوش میکشم!

راستش نمی دونم این تبلیغ اسپری REXONA رو که شبکه های گمراه کننده! و ضاله ی!ماهواره ای نشون میدن رو تا حالا دیدین یا نه؟همون که داوره چونن بو میده نمیخواد دستاشو ببره بالا و نمیتونه کارت بده و کلا بازی از دستش در میره!

داشتم فکر میکردم که بازم خوبه اینا رعایت میکنن چون اینجا که اصولا همه راحتن و اگه قرار بود رعایت کنن اکثریت باید با دستانی چسبیده به بدن حرکت می کردن! : )

خدا رو شکر که فصلهایی خنک در راه است!

 

هر وقت واسه خودم تنهام پرازنوشتنم ولی تا پام میرسه نزدیکه پی سی انگار صفحه ی ذهنم پاکه پاک میشه!اه!

می خواستم خاطراته روزانه اینجا بنویسم ولی انقدر همه ی روزا شکله هم شدن که میتونم ماله یه روزو بنویسم واسه بقیه ی روزا کپی/پیست کنم!

امیدوارم هرچی زودتر از این حالته رکود وبی حالی خارج شم!وگرنه مردم!

 

پی نوشت:بار اوله امتحانه شهرو رد شدم!خدا کنه دفعه ی دوم دیگه قبول شم.  :(

دلم واسه همه ی دوستام تنگ شده!روزای خوبی که با هم داشتیم!وای!

 

من نمی دانم

- و همین درد مرا سخت می آزارد-

که چرا انسان این دانا

                            این پیغمبر

در تکاپوهایش

                  -چیزی از معجزه آن سوتر-

ره نبرده ست به اعجاز محبت

                                     چه دلیلی دارد؟

     چه دلیلی دارد؟

که هنوز

مهربانی را نشناخته است؟

و نمی داند در یک لبخند

چه شگفتی هایی پنهان است!

من برآنم که درین دنیا

خوب بودن-به خدا-سهل ترین کارست 

و نمی دانم

که چرا انسان

                 تا این حد

                            با خوبی

                                      بیگانه است؟

پ.ن:از فریدون مشیری

دوست موجود نازنینی است

که داوودی هایش را برای تو می چیند

پیشکش می کند واندیشه ی سودا ندارد

و غنچه هایی را که از دست می دهد هیچ نمی بیند.

اما توشه ی دوستی را قدر می دارد

بهترین های خویش را به تو میدهد

                      و هم باز دوباره می کارد.  {النور لانک}

                             

                                                                    تقدیم به همه ی دوست های خوب

بالاخره اون اتفاق خوشگله افتاد و منم عاشق شدم!ولی از اونجایی که این سوال مطرح میشه که تو چیت به آدمیزاد رفته؟ باید یگم هیچیم!چون  عاشقه آدمیزاد نشدم!راجع به عشق از روی شهوت یا عشق عارفانه حرف نمیزنم!منظورم اینه که به یه چیزی علاقه ی شدید قلبی پیدا کردم!

از وقتی تو کلاسای رانندگی یه تابلویی رو دیدم این طوری شدم!

می دونید یه تابلوی گرد سفید بود که چتد تا خط سیاه مورب روش داشت!واسه اونایی که نمیدونن یا یادشون نیست میگم که این تابلو یعنی پایان همه ی محدودیت ها!

یعنی یه روزی میرسه که این تابلو تو زندگیم خودشو به من نشون بده؟!

امیدوارم!

الان که دارم می نویسم نصفه شبه.خیلی وقته که چیزی اینجا ننوشتم.خیر سرم می خوام رانندگی یاد بگیرم!فعلا دارم تئوریشو میگذرونم.یعنی از شنبه شروع میشه.امیدوارم بتونم خوب یاد بگیرم!